ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ

Μια μέρα ξύπνησα πρωί κατά τις 7:30, δεν είχα όρεξη για ύπνο και σκέφτηκα πως θα ήταν καλό να πάω ένα περίπατο. Έτσι σηκώθηκα, ντύθηκα, έβαλα ακουστικά και έφυγα από το σπίτι. Το περπάτημα, γενικά, με παρότρυνε να σκεφτώ πάρα πολλά, διότι υπήρχε χρόνος και πολλές φορές μετά από πολύωρη σκέψη κατέληγα σε μια ερώτηση: « από πού ξεκίνησα για να καταλήξω να μιλάω γι αυτό το πράγμα;». Πιστεύω πως αυτό λίγο-πολύ έχει συμβεί σε όλους μας!

Καθώς περπατούσα, λοιπόν, είδα ένα μονόλεπτο κάτω στο δρόμο και από εκεί ξεκίνησα να σκέφτομαι και να φτάσω πολύ μακριά…

Σκέφτομαι, πως το νόμισμα έχει δυο όψεις όπως και τα περισσότερα πράγματα έχουν δυο όψεις. Πιο πολύ, όμως, επικεντρώθηκα στους ανθρώπους, δηλαδή στις δυο όψεις που υπάρχουν σε ανθρώπινο επίπεδο. Παρατήρησα πως δεν έχει να κάνει  με θέμα χαρακτήρα, αλλά με την αντιμετώπιση των σχέσεων μεταξύ τους. Ο καθένας είναι διαφορετικός και μοναδικός, συνεπώς θα υπάρχουν πληθώρα απόψεων οι οποίες δεν θα είναι αυτού καθ’ αυτού ίδιες, αλλά παρόμοιες. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι ένα ανεξάρτητο ον που θα έχει άποψη και για να γίνει αυτό είναι αναγκαίο να κοιτάει και τις δυο πλευρές. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει πως για να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση πρέπει να βγούμε από αυτή και να την κοιτάξουμε ως παρατηρητής, να εξετάσουμε και τις δυο πλευρές και ύστερα να δράσουμε. Ξέρω πως οι περισσότεροι αναρωτιέστε αν είναι αυτό εφικτό, αλλά πιστεύω ότι είναι. Όλοι ξεσπάμε εν βρασμώ, λέμε, όμως, πράγματα που μετά μετανιώνουμε και αυτό θα ήταν τόσο καλό αν το διορθώνουμε γιατί αυτό έχει ως αποτέλεσμα να πληγώνουμε ανθρώπους με τα λόγια μας. Όπως λέει και η λαϊκή παροιμία «η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει». Μια σωματική πληγή επουλώνεται εύκολα, ΑΛΛΑ μια ψυχολογική πληγή μένει πάντα!

Πριν πράξετε, σκεφτείτε καλά τι θα πείτε… όπως έλεγαν και οι παλιοί «βούτα τη γλώσσα στο μυαλό, πριν μιλήσεις». Πλέον έχω άτομα κοντά μου που δεν ψιθυρίζουν πίσω από την πλάτη μου, δεν μου ‘’θάβουν’’ τον άλλον που υποτίθεται πως είναι φίλος τους, δεν με κρίνουν γι αυτά που θα πω, δεν είναι υπερόπτες, είναι ειλικρινείς και τίμιοι με τους υπόλοιπους.

A Poison Tree

I was angry with my friend:                             Θύμωσα με το φίλο μου
I told my wrath, my wrath did end.                Είπα για την οργή μου, η οργή μου έσβησε
I was angry with my foe:                                  Θύμωσα με τον εχθρό μου
I told it not, my wrath did grow                       Δεν το είπα, η οργή μου θέριεψε.

And i watered it in fears                                    Και την πότιζα με τους φόβους μου,
Night and morning with my tears;                  Νύχτα και μέρα με τα δάκρυά μου
And I sunned it with smiles,                              Και την έκρυψα με χαμόγελα,
And with soft deceitful wiles                             Και  με γλυκειές, απατηλές γητείες.

And it grew both day and night;                     Μέρα και νύχτα εκείνη θέριευε
Till it bore an apple bright                                Μέχρι που έβγαλε λαμπρό καρπό ένα μήλο
And my foe beheld it shine.                               Και ο εχθρός μου το είδε να λάμπει
And he knew that it was mine,                         Κι ήξερε ότι ήταν δικό μου,

And into my garden stole                                   Κλεφτά στον κήπο μου μπήκε
When the night had veiled the pole;                 Όταν η νύχτα έριξε τα πέπλα της
In the morning glad I see                                   Το πρωί με χαρά μου είδα
My foe outstretched beneath the tree.             Πως ξαπλωμένος ήταν κάτω από το δέντρο.

Το ποίημα γράφτηκε από τον William Blake και δημοσιεύτηκε το 1794. Περιγράφει τα καταπιεσμένα συναισθήματα του ποιητή που κλιμακώνονται σε οργή. Στο ποίημα του ο Blake προσπαθεί να προειδοποιήσει για τις παρενέργειες (που μοιάζουν με αρρώστια) που έχει η καταπίεση των πραγματικών συναισθημάτων μας. Είναι μια επιτυχημένη μεταφορά που περιγράφει το τι γίνεται όταν επιτρέπουμε το θυμό να εξελιχθεί μέσα μας αντί να χρησιμοποιήσουμε μεθόδους επικοινωνίας προκειμένου να το αντιμετωπίσουμε.

Μίσος, νεύρα, απογοήτευση, οργή... συναισθήματα που καθημερινά καταπιέζουμε.  Ο ποιητής περιγράφει αυτό το συναίσθημα για τον εχθρό του, το οποίο όμως δεν εξωτερικεύει. Αντίθετα το κρατά μέσα του και αυτό μεγαλώνει λίγο λίγο, κάθε στιγμή με τρόπο παρόμοιο με αυτό που αναπτύσσεται το δέντρο τροφοδοτούμενο από τα στοιχεία του εδάφους. Αυτό το «δέντρο» μεγαλώνει παράγοντας μάλιστα καρπούς. Ο καρπός αυτός όμως φτάνει στα χέρια του εχθρού με αποτέλεσμα το τραγικό τέλος του, εκπληρώνοντας έτσι λυτρωτικά τους εκδικητικούς σκοπούς του ποιητή.

Όποιος έχει νιώσει έτσι όπως και ο ποιητής μπορεί να καταλάβει την ευχαρίστηση του. Όσοι όμως έχουν έστω και λίγη δόση λογικής μέσα τους μπορούν να αναγνωρίσουν πόσο επικίνδυνο μονοπάτι είναι αυτό για το μυαλό. Όσοι πάλι δεν διακατέχονται από λογική, καταλήγουν ή σχιζοφρενείς ή πίσω από τα σίδερα, για τα γνωστά σε όλους εγκλήματα πάθους. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για κανένα έγκλημα, υπάρχει όμως εξήγηση και ισχυρό κίνητρο.

Όποιος έχει μισήσει με όλο του το είναι ξέρει τι να πάει να πει να εύχεσαι το κακό και τη μιζέρια του άλλου. Ειδικά όταν αυτό το μίσος έχει προέλθει από έναν έρωτα που προδόθηκε ή κατέληξε άδοξα. Όποιος έχει μισήσει τόσο δυνατά πολύ πιθανόν έχει αγαπήσει άλλο τόσο. Διότι ως γνωστόν η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα δύο αυτά συναισθήματα είναι μια λεπτή κι ευαίσθητη κλωστή. Και τα δύο αποτελούν κινητήριες δυνάμεις, μπορούν να δώσουν νόημα αλλά και να καταστρέψουν τη ζωή σου, μπορούν να σε κάνουν να ξεπεράσεις τον εαυτό σου και τα όριά σου καθώς και να σε οδηγήσουν σε πράξεις που δεν είχες διανοηθεί καν.

Είναι εκείνο το γαμημένο συναίσθημα που όταν βλέπεις τον άλλο μπροστά σου ενώ έχεις υποσχεθεί στον εαυτό σου ότι θα διαγράψεις την ύπαρξη του και μαζί κάθε ανάμνηση που την συνοδεύει, ξαφνικά το μάτι σου σαλεύει, κάτι μέσα σου θεριεύει και χάνεις την επαφή σου με την πραγματικότητα γιατί το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι εικόνες από τότε που ο άνθρωπος αυτός ήταν στη ζωή σου, ταυτόχρονα ξυπνάνε οι κακές αναμνήσεις, τα αυτιά σου βουίζουν και εκπλήσσεσαι με τον εαυτό σου που θυμάσαι ακόμα τόσο καθαρά τη φωνή του αλλά και τις κουβέντες που πριν καιρό σε πλήγωσαν βαθιά και σε εκείνο το σημείο ξεκινάνε όλα.

Ξεκινάει σαν τρέμουλο στα άκρα σου, παρασέρνει όλο σου το σώμα και καταλήγει σε πόνο. Πόνος σε κάθε νεύρο του κορμιού σου, θέλω να πιστεύω από την τρελή πίεση του αίματος. Τέτοια πίεση που νομίζεις ότι θα σπάσουν οι φλέβες σου και θα εκραγείς, λερώνοντας τα πάντα με μίσος. Το κεφάλι σου πονάει και νιώθεις ότι από στιγμή σε στιγμή θα τυλιχτεί στις φλόγες. Μέσα σε όλα αυτά έρχεται η αντίθεση να σε τρελάνει. Το κεφάλι σου έχει πάρει φωτιά αλλά στο στήθος σου μαίνεται μια θύελλα, μια τρικυμία. Κι εσύ μόνος και αβοήθητος να παλεύεις με τα κύματα του μυαλού σου και να τρομοκρατείσαι μόνο στην ιδέα ότι θα σε πνίξουν τα ίδια σου τα συναισθήματα.

Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ξυπνάει ο άλλος σου εαυτός. Εκείνη η σκοτεινή σου πλευρά που έχεις μάθει από τότε που απέκτησες συνείδηση να κρύβεις. Αλλά παρ’ όλ’ αυτά το συγκεκριμένο πρόσωπο κατάφερε να την βγάλει πάλι στην επιφάνεια. Μα πώς είναι λογικό; Ο έρωτας υποτίθεται ότι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Πώς στο διάολο κατάφερε να ξυπνήσει το αγρίμι μέσα σου; Και όσο αναρωτιέσαι, το αγρίμι λυσσομανάει να απελευθερωθεί και να χιμήξει, να ξεσκίσει, να κομματιάσει, να ακρωτηριάσει, να βασανίσει... να εκδικηθεί.

Η λογική σου όμως σε σταματά και σε επαναφέρει ανώμαλα στην πραγματικότητα. Δεν είναι μόνο η λογική που σε σταματά ωστόσο. Κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου ξέρεις ότι υπάρχει και κάτι άλλο. Ίσως είναι η μνήμη. Οι καλές αναμνήσεις. Ίσως είναι ο φόβος, ότι αν όντως τον εξαφάνιζες τόσο βάναυσα από αυτόν τον κόσμο, ίσως... ΙΣΩΣ... και να σου έλειπε. Αυτό δεν είναι απλά φόβος, είναι εφιάλτης. Ό,τι εύχεσαι τόσο καιρό να συνειδητοποιήσεις ότι είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος. Ίσως όλο αυτό να είναι κάτι άλλο, κάτι που ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό δεν τολμάς να παραδεχτείς.

Και ενώ ο πόλεμος συνεχίζεται στο μυαλό σου, σχηματίζεται ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου και στρέφεις το βλέμμα σου αλλού. Φοβάσαι να ξεστομίσεις κουβέντα. Το «γεια» μπορεί να βγει από τα χείλη σου σαν «εύχομαι να σαπίσεις στην κόλαση.» Συνεχίζεις την πορεία σου και σκέφτεσαι πόσο ιδανικό θα ήταν να κάνεις λοβοτομή στον εαυτό σου. Οτιδήποτε σχετικό με αυτό το άτομο σε δηλητηριάζει. Το μόνο που θες είναι να αποβάλλεις το δηλητήριο από τον οργανισμό σου. Και τότε συνειδητοποιείς το εξής: πρόκειται για έναν άνθρωπο που λειτουργεί σαν τον καρκίνο ανάμεσά μας. Επιβιώνει με την ανέχεια των υπολοίπων, καταστρέφει κάθε χαρούμενη στιγμή και τρέφεται από τα συναισθήματα ελάχιστων ανθρώπων που θα έχουν την ατυχία να βρεθούν δίπλα του κατά καιρό. Η κατάληξη όμως ήταν, είναι και θα είναι πάντα η ίδια: όλοι φεύγουν τρέχοντας από δίπλα του, μόλις καταλάβουν τον ποιόν του. Επομένως το «δηλητηριώδες μήλο» δε θα  το βρει από σένα αλλά από την ίδια τη ζωή, κάπου... κάποτε.

Ωπ! Μια όμορφη γυναίκα περνάει έξω από το παράθυρο κοιτάξτε την, αυτή είναι μια ύπαρξη που μας ακολουθεί συνέχεια και το όνομά της είναι <<Μουσική>>. Έλα πείτε την αλήθεια δεν νιώθετε τη Μουσική σαν ένα  "συνοδο" κατά τη διάρκεια της ζωής σας;

Ήρθε η ώρα να μιλήσω και εγω για τα τραγούδια που επέλεξα...

1. Englishman In New York

I don't drink coffee I take tea my dear
I like my toast done on one side
And you can hear it in my accent when I talk
I'm an Englishman in New York

See me walking down Fifth Avenue
A walking cane here at my side
I take it everywhere I walk
I'm an Englishman in New York

I'm an alien I'm a legal alien
I'm an Englishman in New York
I'm an alien I'm a legal alien
I'm an Englishman in New York

If, "Manners maketh man" as someone said
Then he's the hero of the day
It takes a man to suffer ignorance and smile
Be yourself no matter what they say

I'm an alien I'm a legal alien
I'm an Englishman in New York
I'm an alien I'm a legal alien
I'm an Englishman in New York

Modesty, propriety can lead to notoriety
You could end up as the only one
Gentleness, sobriety are rare in this society
At night a candle's brighter than the sun

Takes more than combat gear to make a man
Takes more than a license for a gun
Confront your enemies, avoid them when you can
A gentleman will walk but never run

If, "Manners maketh man" as someone said
Then he's the hero of the day
It takes a man to suffer ignorance and smile
Be yourself no matter what they say

I'm an alien I'm a legal alien
I'm an Englishman in New York
I'm an alien I'm a legal alien
I'm an Englishman in New York

Αυτό το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1987 απο τον Sting, ο οποίος το έγραψε όταν είχε μετακομίσει απο το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη. Παρ' όλο που ήταν μια σημαντική αλλαγή στη ζωή του, ο ίδιος υποδηλώνει πως δεν θα αλλάξει και θα κρατήσει τις συνήθειες που είχε. Όπου και να βρίσκεσαι ό,τι και να είσαι <<be yourself no matter what they say>> γιατί ο καθένας είναι διαφορετικός και έχει ξεχωριστό χαρακτήρα. Νιώσε μοναδικός, αλλά με προσοχή ποτέ μην περάσεις τα όρια, γιατί κάποιος άλλος μπορεί να νιώσει περιττός και δεν είναι καθόλου ωραίο να βλέπουμε στεναχωρημένους ανθρώπους.

Τα απομνημονεύματα ενός "μοναχού" (Part 2)

Ο θεός μου είναι ο εαυτός μου, αυτός που θέλω να είμαι και αυτός που νιώθω εγώ οτι είναι ο σωστός. Για άλλους μπορεί να είναι ο διάολος για άλλους ο Θεός για άλλους ο Αλλάχ κτλ για μένα είναι αυτός που με την δοκιμασία και το λάθος στο τέλος έχει βγει κερδισμένος.

Γιαυτό ο μόνος δρόμος για μένα για να τον βρω ήταν να τα ισοπεδώσω όλα και να δω τί θα μείνει. Είδα έτσι οτι όταν όλα σταματήσουν στον χρόνο τα λεφτά, τα χαμόγελα, τις παρέες, τα τραγούδια, τη ζεστασιά το μόνο που μένει είναι η οικογένεια και η εσωτερική σου σπίθα που πάντα θα είναι δίπλα σου περιμένοντας να τους δώσεις λίγο σημασία. Η οικογένεια θέλει αγάπη, ειλικρίνεια και να νοιώθει οτι την νοιάζεσαι, η εσωτερική χρειάζεται σπίθα κάτι (οτιδήποτε) να κάψει και φοβέρα.

Η οικογένεια θέλει αγάπη όπως την δείχνεις σε ένα μικρό ξανθούλι Labrador. To νόημα  είναι να βλέπεις την οικογένεια σου σαν ένα άκακο κατοικίδιο που δεν μπα να σου κατουρήσει το χαλί, να σου μασήσει τον καναπέ και όλες σου τις παντόφλες  αν το εκπαιδεύσεις σωστά και του δώσει να καταλάβει ότι αυτό που έκανε δεν είναι αποδεκτό από εσένα τότε δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μάλλινη ξανθιά μπαλίτσα από αγάπη. Αγάπη χωρίς ειλικρίνεια δεν υπάρχει γιατί για να μπορέσεις να αγαπήσεις κάτι για αυτό που είναι πρέπει να το εμπιστεύεσαι και για να γίνει αυτό δεν υπάρχει χώρος για ψέματα.

Όταν εγώ κατάλαβα τι πάει να πει η οικογένεια μου για μένα, για να μπορέσω να τα επιβεβαιώσω και να τα  έχω σαν βάση για να χτίσω πάνω τους, πήρα τηλέφωνο σε διαφορετικό για τον καθένα και ανύποπτο χρόνο έναν-έναν τους δικούς μου ξεκινώντας από την μητέρα μου για να τους πω δύο πράγματα. Ένα ότι Συγνώμη που σε κατηγορούσα για τα λάθη που έμαθες και μου πέρασες και εμένα αλλά σε συγχωρώ και δύο ότι Σε αγαπάω. Αυτό έφτασε για να μπορώ από εκείνη την μέρα να μιλάω με τους δικούς μου χωρίς ενδοιασμούς και όσο ανοιχτά δεν είχα μιλήσει ποτέ με κανέναν γιατί ποτέ μέχρι τότε δεν τους είχα πει ότι τους αγαπάω και να το εννοώ με όλο μου το είναι. Και με αυτό τον τρόπο μου τους έδωσα να καταλάβουν το πόσο πολύ τους νοιάζομαι κ εγώ.

Η εσωτερική σπίθα από την άλλη φοβάται να φοβηθεί.

Η συνέχεια στο Part 3..

Stop whispering to me music, I love you..

''Μusic speaks volumes, I hear my soul weep thru the keys and notation, Radiant melodies fill my eyes and i'm in Paradise''
  Αυτο το δηλωσε ενας παραγωγος και το εχει και σαν intro quote σε τραγουδια του, ο Strophic, ενας παραγωγος Trip Hop μουσικης. Πανω σε αυτό βασιζονται και αυτά που πιστευω για τη μουσικη, αυτά που με εκφραζουν, αυτά που πιστευω πως κανουν τη μουσικη δυνατη για εμενα και τελος να δικαιολογησω και μεσω αυτων τις επιλογες τραγουδιων που εκανα.
  Να  αρχισω λεγοντας πως η μουσικη ανέκαθεν υπηρχε μεσα μας, υπηρχε γυρω μας, υπαρχει για να μας γεμιζει στην ουσια και μεσα από το σκεπτικο μας καθως επισης και από αυτά που ζητάμε εμεις οι ιδιοι σαν ανθρωποι, επιλεγουμε και το αναλογο style μουσικης. Εγω επελεξα τραγουδια χωρις στιχους, (το ένα εχει, αλλα όταν το ακουω είναι σαν να τους παραβλεπω, χωρις να σημαινει ότι καποια στιγμη δεν τους προσεξα ιδιαιτερα) διοτι πιστευω πως αυτό είναι που αξιζει. Μονο η μουσικη. Αν εισαι μελαγχολικος και ακουσεις έναν μελαγχολικο επισης τονο, θα είναι σαν μια υπερτατη δυναμη να είναι μαζι σου και να σου συμπαραστέκεται (και το δινω σαν παράδειγμα γιατι δεν χρειαζεται να είναι μονο για κακες στιγμες, μπορει καλλιστα να είναι για μετριες, καλες η και ακομα πολύ καλες στιγμες). Αν σε ένα τραγουδι με στιχους που σε εκφραζουν απολυτα και είναι μελαγχολικο, του βαλεις πχ μουσικη dubstep θα σταματησει να είναι μελαγχολικο και θα αρχισει να είναι ''πριονι''. Χανει δηλαδή την ουσια, την ουσια που εσυ βρηκες μεσα. Και ισχυει. Ετσι λοιπον μπορούμε ευκολα να καταλάβουμε ότι το μονο που παιζει ρολο είναι η μουσικη, τους στιχους, τους δημιουργούμε εμεις οι ιδιοι όταν μεσα από τη μουσικη δημιουργούνται συναισθηματα που μπορούμε να μοιραστουμε η να τα κρατησουμε για εμας τους ιδιους. Η εκφραση αυτων μεσα από την επιρροή της μουσικης, δεν θα μπορεσει ΠΟΤΕ να είναι καταστρεπτικη, αντιθέτως, θα είναι αληθινη, τοσο αληθινη που ουτε εμεις οι ιδιοι δεν θα μπορούσαμε να διανοηθούμε..

  Τα τρια τραγουδια που διαλεξα είναι:
1. Trentemoller - Miss You (http://www.youtube.com/watch?v=5DUCKGyojpE)
2. Massive Attack - Paradise Circus (http://www.youtube.com/watch?v=jEgX64n3T7g)
3. Eskimo - Time To Get Serious (http://www.youtube.com/watch?v=5rGsB_aVrp8)

 Trentemoller - Miss You

Τι να πει κανεις για αυτό το κομματι, πραγματικα.. Είναι ένα τραγουδι που γεμιζει την καρδια σου συναισθηματα, σου εκφραζει το ποσο μπορει να σου λειπει καποιος, ανεξάρτητα αν είναι συγγενης, ερωτας, φιλος η οτιδήποτε άλλο. Είναι ένα κομματι που μπορει να γεμισει τα ματια σου δακρυα και το μυαλο σου σκεψεις, σκεψεις που ισως να μην παιρνουν πλεον άλλη τροπη, που μπορει απλα να μην υπαρχει άλλη ευκαιρια η αν οντως υπαρχει άλλη ευκαιρια, εσυ δεν θα μπορέσεις να την αρπαξεις. Μπορει να μην μιλαει στα αυτια σου με στιχους, αλλα μιλαει στην ψυχη σου, μια ψυχη που αν καταφερνει να σκέφτεται μονο στο ακουσμα αυτης της μελωδιας, είναι βαθυτατα και μαλλον σωστα επηρεασμενη, επιρροή που μονο η μουσικη μπορει να σου προκαλεσει, να μην ξερεις πραγματικα τι σκέφτεσαι, αλλα να μην θελεις στο κατω - κατω να σταματήσεις να το σκέφτεσαι, γιατι για σενα είναι σημαντικο. Είναι ένα κομματι που οσα νευρα και να εχεις, θα σε ηρεμησει αλλα παραλληλα θα σε προβληματισει. Χαρακτηριστικα για μενα όταν το ακουω, ισχυει το:
''Γιατι; Γιατι ετσι; Γιατι δεν εχω αυτό που θελω; Γιατι δεν κανω αυτά που θελω; Γιατι δεν κανω το σωστο αλλα παραλληλα δεν κανω καποιο λαθος; Γιατι μου λειπουν ολοι και εγω δεν λειπω σε κανεναν; Γιατι, γιατι, γιατι; Πως θα τα ξεπερασω; Πως θα προχωρήσω; Και αν προχωρήσω, θα συνεχισω να τα θελω ετσι;'' Απλα καταπληκτικο και πιστευω ότι αυτό το κομματι φτιαχτηκε για μενα.

 Massive Attack - Paradise Circus

Lyrics:
''It's unfortunate that when we feel a storm
we can roll ourselves over 'cause we're uncomfortable 
oh where the devil makes us sin
but we like it when we're spinning in his grip.

Love is like a sin my love

For the one that feels it the most
Look at her with her eyes like a flame
She will love you like a fly will never love you, again''

  Άλλο ένα καταπληκτικο κομματι, το οποιο μιλαει για έναν ερωτα, ένα παθος, τοσο δυνατο που ολοι ψάχνουμε και επιμενουμε να βρουμε. Ένα παθος που θα μας ξεσηκωσει και θα ζηταει από κάθε κυτταρο μας τη ζωη, χρονο να το ζησουμε και χρονο να αφοσιωθούμε σε αυτό χωρις να μας ενδιαφερει αν είναι σωστο η λαθος, χωρις να μας ενδιαφερει τι θα πουν οι αλλοι, αυτοι που παντα μας επηρεαζαν με τροπο που ξεραμε αλλα με τροπο που εμεις τους αφήναμε να το κανουν.
  ''It's unfortunate that when we feel a storm
we can roll ourselves over 'cause we're uncomfortable 
oh where the devil makes us sin
but we like it when we're spinning in his grip''
 Είναι το συναισθημα που δεν ξερεις τι είναι και το ερμηνευεις όπως εσυ πιστευεις πως ταιριαζει καλυτερα, στην συγκεκριμενη φαση σαν ''καταιγιδα'' (αναταραχή μεγαλη, με ερωτικη εννοια), μετα βρισκόμαστε στην πιο κρισιμη ερωτηση: Να κυλιστω σε αυτό χωρις να με ενδιαφερει τιποτα; Χμμ, δεν ξερω..'' και τελικα σαν καταληξη εχουμε το να εχουμε ηδη δωθει, χωρις να προλάβουμε να αποφασισουμε συνειδητα. και μαλιστα σαν ''αμαρτια'' να ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ που γινεται και συνεχιζουμε και συνεχιζουμε.....
 ''Love is like a sin my love''
 ''For the one that feels it the most
Look at her with her eyes like a flame''Η αγαπη τελικα είναι μια αμαρτια, μονο που σε αυτην την αμαρτια, τη συγχωρεση την δινουμε εμεις! Μια αμαρτια την οποια, αυτος που την ενοιωσε περισσοτερο, την κοιταζει μεσα στα ματια και ας είναι μια φωτια, ακομα και αν είναι κατι που θα του κανει κακο, θα ζησει και θα επιλεξει να καει, όπως θα επιλέγαμε ολοι μας.
  ''She will love you like a fly will never love you, again''
Ο στιχος με την βαθυτερη εννοια. Εσυ ας πουμε το εκανες, ενιωσες το παθος, εκανες στην τελικη σαν ανθρωπος την τρελα σου, κυλιστηκες σε αυτην, την ένοιωσες στο πετσι σου καθως την δεχτηκες σαν αμαρτια, σαν κατι που θα σε συναρπασει αλλα και θα σε καψει. Σκεφτηκες όμως την καταληξη; Η αγαπη είναι επιφανειακη, το ιδιο και ο ερωτας και το παθος και όλα. Ποσο εισαι διαθεσιμος να τη ζησεις; Από σενα εξαρτάται. Προτείνω όμως οσο μπορέσεις, γιατι τη ζωη τη μετραμε με άλλο τροπο μετρησης, τις στιγμες.

   Eskimo - Time To Get Serious

 Αυτό το κομματι μεσα από την ψυχεδελια του σε παραπεμπει σε εκτονωση, σε εκρηξη και ισως και σε αυτοδιαλυση. Όλα τα συναισθηματα σου σπανε, δεν σκέφτεσαι τιποτα, ακους για να ακουσεις, δεν τολμας, δεν μιλας, προσεχεις. Αφου τελειωσει το πρωτο που κοιτας (αν δεν το εχεις ξανακουσει) είναι ο τιτλος του. Time To Get Serious. Ενταξει, ηρθε η ωρα να τα αντιμετωπίσουμε όλα. Ας σοβαρεψουμε και ας δειξουμε το προσωπο που ολοι θα φοβηθουν.

Είναι λοιπον τρια ΤΟΣΟ διαφορετικα τραγουδια, τρια διαφορετικα στυλ μουσικης αλλα όμως τρεις διαφορετικοι κοσμοι που ο καθενας του σε παραπεμπει αλλου. Ζωη, συναισθηματα, ερωτας, παθος, ξέσπασμα. ΜΟΥΣΙΚΗ!

Be a simple kind of man...

Mama told me when I was young
Come sit beside me my only son
And listen closely to what I say
And if you do this it'll help you
some sunny day. Oh Yeah!

Oh take your time don't live too fast
troubles will come and they will pass
Go find a woman and you'll find love
And don't forget son there is someone up above

And be a simple kind of man
Oh be something you love and understand
Baby be a simple kind of man
Oh won't you do this for me son if you can?

Forget your lust, for the rich man's gold
All that you need is in your soul
And you can do this oh baby if you try
All that I want for you my son is to be satisfied

And be a simple kind of man
Oh be something you love and understand
Baby be a simple kind of man
Oh won't you do this for me son if you can?

Boy don't you worry, you'll find yourself
Follow your heart and nothing else
And you can do this Oh baby if you try
All that I want for you my son is to be satisfied

Baby be a simple kind of man
Oh won't you do this for me son if you can?
Baby be a simple, be a simple man.


Youtube Link: http://www.youtube.com/watch?v=sMmTkKz60W8

Αυτο το τραγουδι. Ααααχ, αυτο το τραγουδι. Ομολογω πως δεν υπαρχει φορα που να το ακουω και να μην συγκινουμαι. Ο λογος? Απλουστατος. Γιατι αναφερεται σε ο,τι πιο απλο, καθημερινο και παραλληλα τοσο μα τοσο αγνο: στις συμβουλες μιας μανας προς τον μοναχογιο της.
Επειδη αν καθισω να γραψω γι αυτο το τραγουδι λεξη προς λεξη και για τα αισθηματα που μου δημιουργουνται καθως το ακουω, δεν θα μου ειναι αρκετες οι 24 ωρες της ημερας, θα ειμαι, οσο μπορω, απλος, λιττος και περιεκτικος.
Καθε μανα, προετοιμαζει απο μικρη ηλικια το παιδι της προκειμενου να αντιμετωπισει τη ζωη με τον καλυτερο δυνατο και συναμα λιγοτερο οδυνηρο τροπο. Προσπαθει να το γαλουχησει με αξιες και ιδανικα που θα το κανουν να καταλαβει πως τα μικρα πραγματα ειναι που μετρανε, οπως για παραδειγμα, το να ζει το καθετι συμφωνα με την ηλικια του χωρις να βιαζεται να μεγαλωσει. "Καθε πραγμα στον καιρο του αγορι μου...". Πειτε μου, υπαρχει ανθρωπος που να μην εχει ακουσει, ουκ ολιγες φορες, αυτην τη φραση απο τη μητερα του? Και ποσο δικαιο ειχες μανουλα οταν μου το λεγες αυτο? Εγω βεβαια, ηθελα να δω οσο γινοταν πιο πολλα σε οσο γινοταν πιο λιγο χρονικο διαστημα κι ενω εκει που οφειλα να κανω μικρα, διστακτικα βηματακια εκανα αλματα και προσπερασα πολλα που δεν επρεπε να προσπερασω...
Τι γινεται με τα προβληματα που συνανταμε ομως? Τα προβληματα ειναι μεσα στην καθημερινοτητα, ερχονται-φευγουν και ξανα και ξανα και ξανα...Το θεμα ειναι να ξερουμε τι ζηταμε και να το κυνηγαμε μεχρι να το επιτυχουμε χωρις να παρεκτραπομεθα απο τις "σειρηνες" που κυριαρχουν γυρω μας οι οποιες πασχιζουν να μας παρασυρουν απο το στοχο μας με οποιοδηποτε θεμιτο ή αθεμιτο τροπο.
"Βρες μια κοπελα και ¨μεινε¨ μαζι της, περαστε χρονο μαζι. Αφεσου χωρις ενδοιασμους. Ειναι πολυ ωραιο και δυνατο συναισθημα ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ερωτας." Δυστυχως μαμα τα προτυπα της κοινωνιας στην οποια ζουμε στηριζονται στο ψευτικο, στο υλιστικο, στη μοστρα, στη φιγουρα, στο "φαινεσθαι" και οχι στο "ειναι". Οποτε ειναι δυσκολο να μιλας για κατι αληθινο κατα τη διαρκεια μιας "δικτατοριας" η οποια ειναι βασισμενη στην ψευτια και την υποκρισια.
"Μην εισαι απληστος, αλλα να εισαι ευχαριστημενος με οσα εχεις, ασχετα με το αν ειναι λιγα ή πολλα. Μην ψαχνεις ικανοποιηση στα υλικα αγαθα. Ο,τι χρειαζεσαι βρισκεται μεσα σου, στην καρδια σου, στο μυαλο σου, στην ψυχη σου. Θα το βρεις αν ψαξεις βαθια μεσα σου...". Τι γινεται ρε μανα? Το βουδισμο εχεις ασπαστει και δεν το ξερα?? Αυτο, για να λεμε την αληθεια, δεν συναδει με την τωρινη πραγματικοτητα που βιωνει ο καθε νεος. Πως γινεται να μην γινομαστε απληστοι οταν το πιο συχνο πραγμα που ακουμε ειναι του τυπου, κατσε διαβασε για να παρεις ενα γαμοπτυχιο, για να πιασεις μια δουλεια (αμ δε!) , να βγαζεις λεφτα, να εισαι ανεξαρτητος, γιατι δεν θα ειμαι συνεχεια εγω εδω!!? Λεφτα, λεφτα, λεφτα, γαμημενα λεφτα!!! Αν δεν ειναι απληστια και υλισμος αυτο, τοτε τι ειναι?
Δικαιολογημενα βεβαια ολα αυτα λογω της ανησυχιας της καθε μανας για την επιβιωση μας στον σκληρο αυτο κοσμο στον οποιο ζουμε.
Οπως και να χει ολες αυτες οι νουθεσιες γινονται ΠΡΟΦΑΝΩΣ καλοπροαιρετα ωστε να μπορεσουμε να σταθουμε στα ποδια μας, να γινουμε ολοκληρωμενοι και ανεξαρτητοι ανθρωποι χωρις να γινουμε υποχειρια και χωρις την αναγκη κανενος γλοιωδους υποκειμενου, να ειμαστε ικανοποιημενοι και πανω απ ολα απλοι και αληθινοι, διχως το προσωπειο που η καθημερινοτητα μάς υποβαλει να "κουβαλαμε" παντα μαζι μας. Ο,τι και να πει, ομως, αυτη η μοναδικη γυναικα για τον καθενα μας, η οποια αποκαλειται μανα, το μονο που θελει ειναι να βρουμε τον εαυτο μας και να ακολουθησουμε την καρδια μας.
Το τελευταιο κουπλε του υπεροχου αυτου τραγουδιου των Lynyrd Skynyrd τα συνοψιζει ολα: "Boy don't you worry, you'll find yourself, follow your heart and nothing else and you can do this, oh baby, if you try, all that I want for you my son is to be satisfied"........
Εχω υποσχεθει στον εαυτο μου πως καποια μερα αυτους τους, βγαλμενους απο τη ζωη και με τοσα μηνυματα, στιχους θα τους κανω tattoo, αν οχι ολους ενα μερος αυτων, για να τους εχω στο πετσι μου και να μην τους ξεχασω ποτε. Ευελπιστω καποια στιγμη, οταν και αν γινω πατερας να μπορεσω κι εγω να μιλησω στα παιδια μου με αυτον τον τροπο. Baby be a simple kind of man....

(Ηταν οτι θα ημουν λιττος και περιεκτικος, oooookaaaaaayyyy...)

MEET YOUR MAKER

Τα τραγούδια στην playlist του blog εχουν επιλεγεί από τους διαχειριστές ως  τραγούδια που εμπνέουν, συγκινούν, εκφράζουν και σηματοδοτούν πολλα για τους ίδιους. Αυτή είναι μια ευκαιρία να πει έκαστος λίγα λόγια για τις επιλογές του.

Gods & Monsters - Lana Del Rey 

In the land of gods and monsters I was an angel,

Living in the garden of evil,

Screwed up, scared, doing anything that I needed,

Shining like a fiery beacon.

You got that medicine I need,

Fame, liquor, love, give it to me slowly,

Put your hands on my waist, do it softly,

Me and God we don't get along, so now I see...

No one's gonna take my soul away,

I'm living like Jim Morrison.

Headed towards a fucked uo holiday.

Monitor, squeeze, squeeze, and I'm singing:

"Fuck yeah give it to me, this is Heaven, what i truly want."

It's innocence lost

Innocence lost.

In the land of gods and monsters, I was an angel.

Lookin' to get fucked hard.

Like a groupie, incognito, posing as a real singer,

Life imitates art.

 You got that medicine I need

Dope, shoot, it up, straight to the heart, please.

I don't really wanna know what's good for me.

God's dead, I said, "Baby that's alright with me."

 No one's gonna take my soul away,

I'm living like Jim Morrison.

Headed towards a fucked uo holiday.

Monitor, squeeze, squeeze, and I'm singing:

"Fuck yeah give it to me, this is Heaven, what i truly want."

It's innocence lost

Innocence lost.

 When you talk, it's like a movie and you're makin' me crazy,

'Cause life imitates art.

If I get a little prettier, can I be your baby?

You tell me, "Life isn't that hard."

No one's gonna take my soul away,

I'm living like Jim Morrison.

Headed towards a fucked uo holiday.

Monitor, squeeze, squeeze, and I'm singing:

"Fuck yeah give it to me, this is Heaven, what i truly want."

It's innocence lost

Innocence lost.

To "Gods & Monsters" είναι ενα αλιγορικό τραγούδι στο οποίο μπορούν να αποδωθούν πολλές και διαφορετικές ερμηνείες. Ωστόσο το θρησκευτικό στοιχείο παράλληκα με τον σαρκασμό και την κυνική περιγραφή της πραγματικότητας του προσδίδει ένα ιδιαίτερο ύφος. Αναφέρεται, λοιπόν, στη χαμένη αθωότητα, στην εσωτερική πάλη έναντι στους πειρασμούς και τις απολαύσεις, στην αναζήτηση της αναγνώρισης, της αποδοχής και του έρωτα και στην απώλεια της συνέιδησης και του εαυτού μας παρασυρώμενοι απο τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και το σεξ ελπίζοντας να βρούμε ουσιαστικο νόημα και σκοπό στη ζωή.

Hey Hey My My - Battleme

Hey hey, my my
Rock and roll can never die
There's more to the picture
Than meets the eye.
Hey hey, my my


Out of the blue and into the black
You pay for this, and they give you that
Once you're gone, you can't come back
When you're out of the blue
And into the black


The king is gone but he's not forgotten
Is this the tale of Johnny Rotten?
It's better to burn out than to fade away
The king is gone but he's not forgotten


Hey hey, my my
Rock and roll can never die
There's more to the picture
Than meets the eye.
Hey hey, my my

Το τραγούδι ηχογραφήθηκε αρχικά απο τον Neil Young το 1978.  Στην ουσία εκφράζει την αγωνία του καλλιτέχνη ότι θα καταλήξει παρωχημένος στον κόσμο της μουσικής γι'αυτο και παίρνει έναυσμα να αναφερθεί σε δύο μεγάλα ονόματα, τον "King" Elvis Presley και τον Johnny Rotten των Sex Pistols. "It's better to burn out than to fade away": ο συγκεκριμένος στίχος εσωκλείει το βασικό νοήμα του τραγουδιού. Είναι μακράν καλύτερο να αφήσεις αυτό στο οποίο είσαι καλός ενώ βρίσκεσαι στην κορυφή, ώστε οι άνθρωποι να σε θυμούνται στο απόγειο της δόξας σου παρά στην αναπόφευκτη παρακμή. Οφείλει ο καθένας στον εαυτό του να ζήσει επιδιώκοντας την ευτυχία, καταπολέμοντας τους φόβους του, ξεπερνώντας κάθε είδους εμπόδια που προκύπτουν, μια ζωή με νόημα και σκοπό παρά αποπροσανατολισμένος και ηττημένος ισόβια. Ο ίδιος στίχος χρησιμοποιήθηκε από τον Kurt Cobain στο γράμμα που άφησε πριν αυτοκτονήσει καθώς περιέγραφε με τραγική ειρωνεία την κατάσταση του.



Love Is Blindness - Jack White 

 Love is blindness
I don't want to see
Won't you wrap the night
Around me?
Oh my heart
Love is blindness

In a parked car
In a crowded street
You see your love
Made complete
Thread is ripping
The knot is slipping
Love is blindness

Love is clockworks
And cold steel
Fingers too numb to feel
Squeeze the handle
Blow out the candle
Love is blindness

Love is blindness
I don't want to see
Won't you wrap the night
Around me?
Oh my love
Blindness

A little death
Without mourning
No call
And no warning
Baby, a dangerous idea
That almost makes sense

Love is drowning
In a deep well
All the secrets
And no one to tell
Take the money
Honey
Blindness

Love is blindness
I don't want to see
Won't you wrap the night
Around me?
Oh my love
Blindness

Το "Love is blindness" αρχικά ηχογραφήθηκε από τους U2 το 1991 ενώ ο Jack White το διασκεύασε για το soundtrack της ταινίας "The Great Gatsby." Το τραγούδι διακατέχεται από αγωνία και πόνο, έναν πόνο βουβό και απροσδόκητο. Αναφέρεται στην κατάσταση κατά την οποία δύο πρώην ερωτευμένοι άνθρωποι έχουν παραιτηθεί λόγω του "θανάτου" της σχέσης τους και καθώς δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα με λογική, προτιμούν να εθελοτυφλούν και να παραμένουν στο σκοτάδι (Won't you wrap the night around me). Μιλά για το μούδιασμα (Fingers too numb to feel) που προκαλεί ο πόνος και η διαρκή προσπάθεια να κρατήσεις δίπλα σου αυτον που νοιάζεσαι ώσπου στο τέλος καταρρέεις γιατί συνειδητοποιείς ότι ο έρωτας σβήνει τόσο εύκολα όπως σβήνει η φλόγα του κεριού (Blow out the candle). Εν τέλει αποτυπώνει τη δυαδικότητα του πάθους: πόνος και ευχαρίστηση. Ο έρωτας είναι μια τρομακτική διαδικασία. Κανείς δεν μπορεί να ερωτευτεί χωρίς να τυφλωθεί καθώς είναι ένα συναίσθημα απρόβλεπτο και ανεξέλεγκτο  και πάντα παίρνεις το ρίσκο να πληγωθείς. Μπορεί να λειτουργήσει μόνο μέσα απο εσκεμμένες αυταπάτες, μέσα από την οικειοθελή παράδοση στις παραισθήσεις του μυαλού αφού η εικόνα που σχηματίζουμε γι' αυτον που ερωτευόμαστε είναι συνήθως ψεύτικη. Το τραγούδι δίνει φωνή στην κραυγή του ενός να συνεχίσει να εθελοτυφλεί αφού η πραγματικότητα πολλές φορές είναι πολύ οδυνηρή για να την αντικρίσεις.