Τα απομνημονεύματα ενός "μοναχού" (Part 1)

Με αφορμή το τραγούδι The Heavy - Short Change Hero:

Εγώ. Ποιός είμαι εγώ. Τί θέλω από την ζωή μου. Ποιος θέλουν οι άλλοι να είμαι εγώ. Καθημερινά ερωτήματα στο μυαλό ενός 21χρονου.
 

Η δικιά μου Ιθάκη ξεκίνησε στα 19, μόλις δύο χρόνια πριν. Είχα βρεθεί στο σημείο όπου το μόνο που ζητούσα από την ζωή μου ήταν να βρεθώ στο "rock bottom" της δηλαδή στην εξαθλίωση του εαυτού μου με όποιο πιο γρήγορο και άτσαλο τρόπο γινόταν.

Όλα ξεκίνησαν από ένα κορίτσι. Πάντα έτσι είναι ή μάλλον έτσι θέλω να το σκέφτομαι γιατί είμαι ρομαντικός.

Κάθε μέρα και περισσότερο έβλεπα στα μάτια της και την συμπεριφορά της το πόσο έχουμε σαν κοινωνία την ανάγκη να πιαστούμε στο όνειρο. Στο όνειρο της ασφαλούς οικογένειας, κατοικίας και οικονομικής  κατάστασης. Εγώ όμως ήξερα οτι το πράγμα που σιχαίνομαι περισσότερο είναι η ασφάλεια, και ακόμα το πιστεύω. Θέλω πάντα να βρω το διαφορετικό αυτό που ποτέ μου δεν θα μπορούσα να συνειδητοποιήσω οτι υπάρχει ή οτι θα συνέβαινε σε έναν κοινό άνθρωπο σαν εμένα. Έτσι κάθε μέρα και λίγο κατέστρεφα ό,τι θεμελιώδες χαρακτηριστικό έχουμε σαν κοινωνία, ξεκινώντας από τον εαυτό μου και την οικογένεια-σχέση. Αυτό που είδα όμως πραγματικά με εξέπληξε. Μέσα στο εγωκεντρικό μου μυαλό δεν θα μπορούσα ποτέ να διανοηθώ την απάντηση που θα έπαιρνα στο ερώτημα που κάνω στον εαυτό μου απο τα 16 μου:

 "Και αν φύγω σήμερα, θα το καταλάβει κανένας?".

 Η απάντηση που πήρα ήταν οτι όσο άσχημα και να προβάλεις τον εαυτό σου κάνοντας πράγματα για σένα που σε χαρακτηρίζουν "Χ" δεν θα νοιαστεί κανένας όσο θα εκανε για τις αυθόρμητες, ασήμαντες για σένα μικρές καλές πράξεις που κάνεις για του άλλους. Γιατί έτσι χωρίς να το καταλαβαίνεις, αλλάζεις ριζικά την ημέρα κάποιου ανθρώπου που βρίσκεται δίπλα σου και δεν θα το ξεχάσει ποτέ!

                
               Κάνε μια καλή μικρή κίνηση για κάποιον άνθρωπο (γνωστό ή άγνωστο) χωρίς να το διπλοσκεφτείς γιατί αυτό είναι που σε ξεχωρίζει. Οι μικρές καθημερινές πράξεις αξίζουν όχι οι μεγάλες και επιδεικτικές!

Και θα σας ρωτήσω εγώ τώρα, πότε ήταν  η τελευταία φορά που όχι μόνο μιλήσατε με κάποιον περαστικό στον δρόμο για κάποιο θέμα πέρα απο το κλασικό του αναπτήρα, αλλά πότε κάνατε κάτι σωτήριο για κάποιον που δεν είχατε και ούτε πρόκειται να ξαναδείτε ποτέ στην ζωή σας?

Γιαυτό πάψτε να ζητάτε να σας βοηθήσει ο Άλλος (πείτε το όπως θέλετε) έτσι, αυθόρμητα απο την στιγμή που ούτε εσείς είστε όσο αυθόρμητοι θέλετε να είναι Αυτός.